'Yun lang naman eh sabi-sabi. Haka-haka. Pero ako, isa ako sa mga pwedeng magsabi na, oo, totoo ang paniniwala na 'yun.
Hindi naman sa eksaktong ikaw ang nagpapalaki sa kanila. Siguro nga wala ako sa posisyon para lubos na maipaliwanag kung bakit. Pero sa karanasan ko maging na rin sa naoobserbahan ko, may patutunguhan ang katagang 'to.
Ngayong gabi lang, mum and I had an argument. I was raising my point and she was raising hers. Knowing my mom, she has this certain tendency to be illogical and irrational just to, keep her stands. I was crying. Why? Hindi kasi ako mapanlaban na tao. Although I'm very provocative, I still try to be at the best state of mind when doing stuffs like this. Siyempre mind over matter. Kailangan kasi, iniisip mo din yung mga bagay na gagawin mo, bago mo tuluyang pagsisihan. Back to the topic, I just chose to cry rather than compete with my mum's enormously loud voice. It started with something petty then twas just blown out of proportion. I don't want to go into details na but as what I've said, dun ko nakikita, naiintindihan ang ilang mga bagay-bagay.
Nasabi ko na mahirap magpalaki ng magulang kasi they tend to overdo things. Pati expectations minsan, sobra. Anhirap na rin sakyan. Minsan mapapaisip ka, ito ba talaga gusto mo para sa'kin? O eto lang yung gusto mo para sa sarili mo na hindi mo narating? Second, sa mga pagkakataon gusto mong itama yung mga mali ng magulang mo at sabihin sa kanila, hindi natin magawa. Bakit? Kasi dahil nga sa nakasanayan na nila yung mga maling yun, sa tinagal-tagal, kahit mali, nagiging prinsipyo na nila. Sarado na rin kasi masyado ang utak nila para matuto pa sila galing sa mas nakababata sa kanila. Sa maikling salita -- PRIDE. Ganun ata talaga. Kapag tumatanda ka, pakiramdam mo, marami ka ng alam at malaking tapak sa kakayanan mo kung bata pa ang magtuturo sa'yo.
" A child is a father to a man. "
Natutunan ko 'to sa English namin dati. The statement completely shows a lot of sensibility. Sa buhay, as you grow old, you should also grow up. Hindi pwedeng maiwan ang isa. Hindi magiging balanse. Minsan nga, kung sino pa ang mas bata, yun pa ang may kapasidad na buksan ang isipan mo. Kasi mas nauunawaan nila `yung kapayakan ng mga bagay-bagay. Ang maturity naman kasi, mentalidad yan. Hindi niyan sakop ang pisikal na pagkatao mo.
Baka naman iniisip niyo, may hinanakit ako sa'king Mother dear. No. It's not like that. Parang napansin ko lang na ganun talaga ata ang mga magulang. Marami na kaming napag-aawayan ng mommy ko, totoo yun. A lot of people are asking kung hindi ko daw naiisipan mag-rebelde sa ginagawa ni mum. For the people who personally know mum, gets niyo yun. Ang sa'kin naman, think thrice before acting. Naisip ko naman, para saan diba? Kapag naman ginawa ko yun, I'm not going to make their life miserable. Hence, it's my life that's going to be put at stake. Another thing, magkasamaan man kayo ng loob ng nanay mo magsigawan at maghampasan kayo ng bonggang-bongga, bottomline: NANAY pa din natin sila. Hindi naman ako nagpapakadakilang Alagad ng Diyos (HAHA) kaya lang may punto din naman. Ganyan lang talaga sila. Puputakan ka tapos pagkagising mo ang sasabihin sa'yo: "Kumain ka na ba?" =)))))
Kahit kailan naman, hindi naghangad ng masama ang magulang para sa anak. Siguro nga lang minsan, nakakalimutan nilang makinig pero malay natin, balang araw. :)))
Hindi naman sa eksaktong ikaw ang nagpapalaki sa kanila. Siguro nga wala ako sa posisyon para lubos na maipaliwanag kung bakit. Pero sa karanasan ko maging na rin sa naoobserbahan ko, may patutunguhan ang katagang 'to.
Ngayong gabi lang, mum and I had an argument. I was raising my point and she was raising hers. Knowing my mom, she has this certain tendency to be illogical and irrational just to, keep her stands. I was crying. Why? Hindi kasi ako mapanlaban na tao. Although I'm very provocative, I still try to be at the best state of mind when doing stuffs like this. Siyempre mind over matter. Kailangan kasi, iniisip mo din yung mga bagay na gagawin mo, bago mo tuluyang pagsisihan. Back to the topic, I just chose to cry rather than compete with my mum's enormously loud voice. It started with something petty then twas just blown out of proportion. I don't want to go into details na but as what I've said, dun ko nakikita, naiintindihan ang ilang mga bagay-bagay.
Nasabi ko na mahirap magpalaki ng magulang kasi they tend to overdo things. Pati expectations minsan, sobra. Anhirap na rin sakyan. Minsan mapapaisip ka, ito ba talaga gusto mo para sa'kin? O eto lang yung gusto mo para sa sarili mo na hindi mo narating? Second, sa mga pagkakataon gusto mong itama yung mga mali ng magulang mo at sabihin sa kanila, hindi natin magawa. Bakit? Kasi dahil nga sa nakasanayan na nila yung mga maling yun, sa tinagal-tagal, kahit mali, nagiging prinsipyo na nila. Sarado na rin kasi masyado ang utak nila para matuto pa sila galing sa mas nakababata sa kanila. Sa maikling salita -- PRIDE. Ganun ata talaga. Kapag tumatanda ka, pakiramdam mo, marami ka ng alam at malaking tapak sa kakayanan mo kung bata pa ang magtuturo sa'yo.
" A child is a father to a man. "
Natutunan ko 'to sa English namin dati. The statement completely shows a lot of sensibility. Sa buhay, as you grow old, you should also grow up. Hindi pwedeng maiwan ang isa. Hindi magiging balanse. Minsan nga, kung sino pa ang mas bata, yun pa ang may kapasidad na buksan ang isipan mo. Kasi mas nauunawaan nila `yung kapayakan ng mga bagay-bagay. Ang maturity naman kasi, mentalidad yan. Hindi niyan sakop ang pisikal na pagkatao mo.
Baka naman iniisip niyo, may hinanakit ako sa'king Mother dear. No. It's not like that. Parang napansin ko lang na ganun talaga ata ang mga magulang. Marami na kaming napag-aawayan ng mommy ko, totoo yun. A lot of people are asking kung hindi ko daw naiisipan mag-rebelde sa ginagawa ni mum. For the people who personally know mum, gets niyo yun. Ang sa'kin naman, think thrice before acting. Naisip ko naman, para saan diba? Kapag naman ginawa ko yun, I'm not going to make their life miserable. Hence, it's my life that's going to be put at stake. Another thing, magkasamaan man kayo ng loob ng nanay mo magsigawan at maghampasan kayo ng bonggang-bongga, bottomline: NANAY pa din natin sila. Hindi naman ako nagpapakadakilang Alagad ng Diyos (HAHA) kaya lang may punto din naman. Ganyan lang talaga sila. Puputakan ka tapos pagkagising mo ang sasabihin sa'yo: "Kumain ka na ba?" =)))))
Kahit kailan naman, hindi naghangad ng masama ang magulang para sa anak. Siguro nga lang minsan, nakakalimutan nilang makinig pero malay natin, balang araw. :)))
No comments:
Post a Comment